www.manganofoggia.it

Alberto Mangano

‘A scartatèlle

(pubblicata su: "U Fogge èje 'nu squadron!"

di Valerio Quirino - Palmisano edizioni)

M’arrcord che da uagliòne

u pallòn ère l’unic jùcke che m’ piacève fà.

C’accuckiàmme e m’ttèmme quatt’ tufe p ‘ndèrre

p' fa i porte 'mmizze a' cambàgne.

“Dà Giuànne, facìme i squàdre”

“Quànde n’ sìme? Allòra quàtte e quàtte”

“ Francùcce vène k’ me!”

“Carm’nìlle jocke ‘nda squadra mije

p’cckè ada fa u’ purtìre”

“Menème u’ tuccke: che vuje a palla o u’ càmpe?”

E s’accum’nzàv.

I partite duràvan tre o quatte òre

E c’arretràmme tutt’ lùrde, strazz’t

e ki genòcchie ròsce d’ sànghe

E pòje a càse eràne probblème.

Mammà annànze a’ pòrte

“E’ quèste l’ore d’arritiràrte?

E' manèr d' penzà sèmbe au pallòn e maje a studià?

Guard’ nu pòcke cum’he ruvv’nàte

u’ cav’zòne nùve!”

E quànda taccaràte pigghjàve,

ma jève a dòrme cundènde,

penzàve a quànda gol avève segnàte

e a u’ fàtte che l’avève accundà ai cumbàgne a’ sckòle

Ogge che so grùsse, guàrde ai uagliùne d’ mò

che vànne a scuole p’ambarà a jucà a u’ pallòn,

che ‘mbaràne a palleggià, che iòckene a u calcètte

ma che n’n so cundènde cum’ère ije,

k’ nu pallòn e quatte tùfe ‘ndèrre.

E quànne chiùde l’ucchìje, pènze a tand’ànne fa,

a quelli sckàffe d’ mammà, a quelli genòcchie ròsce,

e dìke tra me e me:

“Che uagliòne furtunàte che so stàte!”

Questa era Piazza Padre Pio negli anni '70. Tale area, chiamata allora "Il triangolo", veniva presa d'assalto dai ragazzini che là si sfrenavano a giocare partite di calcio organizzando tornei amatoriali

I fèste de Natàle

Quann'ère crijatùre a fèste de Natàle

s'accumenzàve a sènde da 'u jùrne d'a 'mmaculàte;

i uagliùne s'ammasckàvane vicine ai fanòje

e, turnàne 'a càse

eràne cundènde

pecchè s'avèva preparà 'u presepjìe.

Era 'na fèste p'i grùsse e p'i crijatùre,

si sendèva a'ddòre d'i cartellàte e d'i mennèle atterràte,

e p'i stràde s'appicciàvane luci e lampiùne

e tu sendìve l'arije d'u Natàle.

Ind'e fìste venèvene i parìnde da fòre,

se stève tutti 'nzime,

se jucàva a tombole ch'i scòrze di mandarìne,

se jucàva au sett'e mìzze...

se sendève l'arje d'a fèste.

U jùrne da viggilije, ogne crijatùre

lassàve a lettera sott'o piàtte d'u padre,

dicève a poesìje e aspettàve a mbèrte.

Pure bèlle ère jie a Messa a notte

e turnà tàrde p' mmètte 'u bambinèlle 'nda gròtte

e candà i canzùne di Natàle.

A notte di Capedànne se sparavàne

i trick e track, s'appicciavàne i bengàle

e se menavàne piàtte e bicchìre vecchje p'u balcòne.

E quann'ère brùtte quann'arruvàve

a 'bbefàne, te venève da chiàgne,

sapìve che s'avèva turnà a scòle,

capìve 'nzomma ch'ère tutte fenùte.

Sarà che ogge sò grùsse,

sarà che ogge i tìmbe sò cagnàte,

ma ije vède sckìtte gente che fuje p'i negozzje

p'accattà i regàle e nen tène cchiù tìmbe

pe pensà a quanda cose

chiàne chiàne stime perdènne.